Şu anda eminim Vural Sözer yıllar sonra, ilk sevgilisine, resme kavuşmanın mutluluğunu, sarhoşluğunu yaşıyor.

Belki kırk yıl önce ihanet ettiği bir sevgiliye duyduğu adeta mahcubiyetle, özlemle resim yapıyor.

Vural Sözer’le dostluğumuz, kardeşliğimiz ta çocukluk, delikanlılık yıllarımıza uzanır.

Fatih Pasiner’in piyanolu salonunda halkevleri günleri gibi müzikle, şiirle, resimle dolu gençliğimizi duygulandıran loş akşamları hep hatırlıyorum.

O eski akşamları değerlendiren sanatöı dostların arasında genç yaşına rağmen Vural Sözer, “entelektüel ve espritüel” bir kişilik olarak benim gözümde daima gıpta ettiğim bir yıldızdı.

Fatih’in nota, libretto kapaklarını, evin duvarlarını süsleyen, ileriye umut veren soyut resimler yapardı.

Sonra yıllar, yıllar durmadan yıllar…

Benim başımı resim, Vural’ın başını başka mutluluklar yedi; gazetecilik, turizmcilik, reklâmcılık…

Yeteneklerini çok değişik alanlarda başarıyla denedi, kanıtladı.

Şimdi resimle uğraşıyor.

Hem de suluboya tekniğinin zorluklarını sabırla yenmeye gayret ederek…

Yoruma girmeden, doğa görünümlerine sadakatle “sevimli” çalışmalar yapıyor.

Bu sergide Vural Sözer’i sönmeyen, depreşen resim sevgisinden, cesaretinden ötürü alkışlamak, kutlamak istiyorum.