Vergi dairesine beyannamesini vermeye gidecek yani ne kadar vereceğini beyan edecek bir mükellefin daha geceden içini bir korkudur kaplar!.

Gözüne uyku girmez.

Ameliyata alınacak bir hastadan farksızdır.

Endişeli ve huzursuzdur.

Acaba acıyacak mıdır?

Bu durumda hastaya tranklizan (yatıştırıcı) ilâçlar verilir.

Hastanın neş’elenmesi, kuşkularından kurtulması sağlanır.

Kendisine sık sık, erkek olduğu, korkacak bir şey olmadığı, hiç acı duymayacağı hatırlatılır.

Böylece, keyfi yerine gelen mükellef:

“Hep bana rabbena… Hep bana rabbena…” diye diye sayıklamaya başlar.

Hasta sayıklarken, çaktırmadan giydirilir, farkına varmadan beyannamesi eline verilir ve arkası vergi dairesine dönük bir vaziyette sokak kapısının önüne bırakılır.

Mükellef, arkası dönük de olsa ayakları geri geri gideceğinden, vergi dairesini bulmayı başaracaktır!..

(24 Mart 1979)