Her beş yılda bir yayınlanan ve uygulanan kalkınma plânlarını dikkatle izlerim.

Birincisi, ikincisi, üçüncüsü derken, on beş yıl geçti, ben de hiçbir kalkınma olmadı.

O kadar incelediğim, didik didik aradığım halde, plânların hiçbirinde bana uyacak, kalkınmamı sağlayacak bir satır lâfa olsun rastlamadım.

Bu nedenle, dördüncü beş yıllık kalkınma plânımı kendim hazırlamaya karar verdim.

Bencil bir insan değilim.

Hazırladığım plândan kalkınmak isteyen her vatandaş yararlanabilir.

1) Yarından tezi yok, Allah kısmet ederse bir bankaya gidip, “şuradan bana beş milyon kredi versenize” diyeceğim.

2) Elime geçireceğim bu krediyle Allah nasip ederse, Marmara bölgesinde fabrika kurmaya elverişli bir arazi satın alacağım.

3) Sonra, hayırlısıyla bir anonim şirket kurup, sermayemi geliştireceğim.

4) Kurban olduğum Allahım işimi rast getirirse, plânımın hedeflerine uygun olarak devletten de bir milyon dolar kadar tesis kredisi alıp, dışardan fabrikamın makinelerini getirteceğim.

5) İki gözüm Tanrım, havaları bağışlar da inşaatı seneye bu zamana bitirebilirsem, çürük çarık demeyip hemen malı piyasaya süreceğim.

6) Ulu Allahım milletin basiretini bağlar da, benim mallar kapışılmaya başlarsa, zengin oldum gitti demektir.

7) Zengin olunca da kanım bitlendi demektir.

Şimdi sıra geldi karıma.

Gül gibi karımı sepetleyip, hanımefendi bir sokak karısı alacağım.

8) Artık ben de bir köşede sırt üstü yatabilirim.

Şayet uyuya kalır da, park bekçisinin geldiğini duymazsam, öbür garibanlarla birlikte beni de dürter, “kalk lan ordan…” dersiniz.

(23 Eylül 1978)